Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

μέρος τρίτο

μα πως να μην αρχιζεις να γραφεις;
Να παιρνεις την μια λεξη 
να την μπαλαμουτιασεις με την αλλη
και υστερα να αρχιζει το πανηγύρι των ερωτευμενων τσαρλατανων
ο ερωτας δεν ειναι αυτο που νομιζεις, εσυ κοριτσι που εχεις στενα δεσμα με την συχνοουρια
ουτε αυτο που πιστευεις
και ισως καμια φορα δεν μπορεις να τον πιστεψεις
δεν ξερεις ποτε την μορφη του
και μη κανεις τον κοπο να την ψαξεις
εχει το χαρισμα του φωτος
σε τυφλωνει 
και, όταν, τοτε, όλες οι λάμψεις του κόσμου σου ανήκουν. 

μη ξεχνας

το χαος παντα θα ειναι ενα κομματι του συμπαντος

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

μέρος δεύτερο

τις λέξεις μου θέλω να βρω
χανονται μες στα κύματα 
και νοημα δεν βγάζω πια
μπερδεύονται μες στην τρικυμια
βουλιάζουν και φτάνουν στον πάτο της θάλασσας
και τότε σιβυλλικά μια ορμή τις αναδύει 
μέχρι εκεί
που τα νερά φοράνε διαμάντια στα προσωπα τους
και που λαμπουν μεχρι απάνω
και τότε όλες οι λάμψεις του κόσμου 
φτιάχνουν ανθρώπους.


Εγκατάλειψε το πλοίο,
ή εγκατάλειψε κάθε ελπίδα.

Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

μέρος πρώτο


ολες τις λάμψεις θέλω να μαζεψω
να τις συλλέξω μια-μια 
να μαζεψω τοσες που να μην χωρανε σε κανένα κουτί
να παίζουν ανέμελα
και οταν ο αερας θα τις φυσα προς τα μένα
θα γεμιζει την ατμόσφαιρα 
γελια και 
γελοίους χορούς 
μελωδίες δικές μας
σαν ατερμονους ψαλμους του δάσους
τα ματια μας θα ειναι κουμπιά
για να μπορουμε να τα ραβουμε και να τα ξεραβουμε 
να βλεπουμε αυτό που επιλέγουμε εμείς
οποτε το θελουμε εμεις
αληθεια μουρμουράω εφανταστα στον εαυτό μου
καθως πλεκω τα μαλλια μου πλεξούδες
πως και τα γένια σου 
πλεξουδες θελω να τα πλεκω
και αφου θα εισαι και εσυ ενας γελοιος τυπος
ετσι πια θα περπατάμε χοροπηδώντας στο τρεμάμενο δάσος