Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

χιον ΑΝ θρωποι

Χιονίζει μέσα στο δωμάτιο
Στο κρεβάτι απλά καθησμένος
τα πόδια σου παγώνουν
Οι σκέψεις φτιάχνουν σύννεφα απο πάνω
Τα λόγια δεν τα βλέπεις
εξαφανίζονται σαν ατμός
Κι όμως
θελεις τοσο πολύ να φωνάξεις
κατι να πεις
Μα το χιόνι ακόμη πέφτει
 Τώρα γίνεται στάχτες
και οι στάχτες άμμος
Και δεν υπάρχει πια δωμάτιο
με τέσσερις τοίχους

Και το παράδοξο ξέρεις ποιό είναι ;
Οι χιονάνθρωποι στην παραλία.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

μια μέρα πριν γυρισω


Κάπου μέσα μου βαθιά
ανθίζει μια κερασιά
μα κανείς δεν την βλέπει.
Είναι βλέπεις ο κόσμος πολύς
και γω μικρή
και να χαθώ γι άυτόνανε γυρέυει 
Πως να σου πω κάτι
όταν τα λόγια
είναι τίποτα μπροστά στα γαμωαισθήματα
Ακόμα και να φύγω μακριά
μέσα μου θα έχω δίλημματα
Λέω να γίνω αέρας
να γίνω βροχή
και του κόσμου η σιωπή
Και κάπως έτσι
θα ζωγραφιστεί
η δικιά μου η φυγή
Δίχως μυαλό για να σκεφτώ
φωνή για να μιλήσω
Μονάχα με νοήματα θολά
θα μπορέσω
στον κόσμο αυτόν να ζήσω
Και μια μέρα πριν γυρίσω
θα γράψω ένα ποίημα

Ορίστε.

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

τί ωραία διάβαση.

Τί ωραία αρμονία
στα κυτταρά τη νοιώθεις
Κάθε τέτοιου είδους έξοδος
ετοιμάζει έδαφος
για αντίστοιχη είδοσο
Έχουμε πολλά να σκεφτόμαστε
και πολλά κομμάτια να συλλέξουμε
Περνάμε μέσα από βράχους
χωρισμένους στα δύο και
ανοίγουμε τρύπες για να βρούμε λίγο φως
Η μοναξιά αυτής της στιγμής είναι γλυκιά
Δεν σε χάλαει τίποτα
Αντιθέτως
συνεχίζεις να φτιάχνεις
αυτό που είχες αρχίσει

Βροχή στα προσωπά μας. Αέρας στα μαλλιά μας.


Βροχή στα προσωπά μας.
Αέρας στα μαλλιά μας.
Η φύση γύρο μας και οι σκέψεις μέσα μας.
Οι σκέψεις αυτές , 
σαν πλοία που είναι έτοιμα να σαλπάρουν για ταξίδια .
Σκέψεις που αρχίζουν τα δικά τους ταξίδια.
Με φουρτούνες και κύματα.
Με ήρεμη θάλασσα και ήλιο που καθρεφτίζεται στο διάφανο του νερού και προσάπτει χρώματα.
Οι σκέψεις σαν πολλά πράγματα.
Σαν κουβάρια που παίζουν οι γάτες για να περάσουν την ώρα τους.
Σαν καρποί δέντρων που γεννούν λουλούδια 
Αλλά και καρποί δίχως γονιμότητα , καρποί που μαρένονται.
Οι σκέψεις σαν άστρα που εμφανίζονται ύστερα από τον χαμό του ήλιου , μα λάμπουν μέχρι ο ήλιος να ξαναβρεί τον δρόμο της επιστροφής .
Σαν κάδους ανακύκλωσης με βρώμικα σκουπίδια και άδεια τενεκεδένια κουτιά.
Σαν σύννεφα που ρέουν με την ορμή του αέρα και εξατμίζονται , σύννεφα που γίνονται βροχή .
Οι σκέψεις , ο κόσμος γύρο σου.
Αίσθηση ελευθερίας και υποδούλωσης .
Ω ! και ελευθερίας και υποδούλωσης ;
Μα ναι .Και βέβαια.
Και τα δύο συγχρόνος.
Τόσο αντιφατικά , όσο και όμοια .
Αφού μια σκέψη σε κάνει ελευθερο στον όποιο κόσμο και αν ζεις , και μιαν άλλη σκέψη σε κάνει υποδουλωμένο μεσα στον ίδιο σου τον κόσμο .
Οι σκέψεις , ο πυρήνας.
Και μια μέρα ξυπνάς και αηδιάζεις.
Και μιαν άλλη ξυπνάς και θαυμάζεις.
Έτσι έχουν τα πράγματα .
Στασιμότητα μηδέν.
Ο μεταβλητός παράγωντας πάντα αρχηγός στην μάχη .
Οποιαδήποτε μάχη .
Γιατί οι μάχες του εγκαφάλου είναι πιο δύσκολες και από τον 'Α παγκόσμιο πόλεμο .
Εκείνη την περίοδο σίγουρα θα έγιναν τόσες μάχες στον εγκέφαλο , όσοι οι άθρωποι που έμειναν πίσω - ενώ κάθονταν και σκέφτονταν τους πεσόντες.
Όχι όπως τώρα , που κάποιοι δεν μάχονται αλλά τρέχουν πίσω από μια μοίρα που ούτε και αυτοί ξέρουν αν θέλουν.
Σαπίζει η Γης.
Εγώ όμως δεν παύω να μάχομαι και να δέχομαι την βροχή στο προσωπό μου και τον αέρα στα μαλλιά μου.

αϊ σιχτιρ.

Ναι μωρέ, εγώ είμαι. Η ελπίδα που κλαίει. Η ελπίδα που ελπίζει. Μέσα από τις σάπιες νύχτες. Σάπιες αγκομαχούμενες νύχτες. Μέσα σε βρώμικα ρούχα και κρύα δάκρια. Έχουν παγώσει. Όχι και αλάσκα, αλλά την υποθερμία τους την έχουν. Ε, δεν ξέρω μωρέ τι έχω πάθει. Αποζητώ τον υδάτινο μου δρόμο. Αι σιχτιρ. Θα σαπίσω μαζί με το πείσμα μου.

Όλοι είμαστε τόσο απ ελπις μένοι.

Όλοι είμαστε τόσο απελπισμένοι να νοιώσουμε κάτι, που καταστρέφουμε την πορεία μας. Βρωμίζουμε τα συναισθήματα μας, μολύνουμε τα σωθηκά μας και μαστουρώνουμε με ψευδαισθήσεις. Σπρώχνουμε με δύναμη αισθήματα υποκριτικά και ανοίγουμε ορίζοντες απατηλους. Λεηλατούμε, καίμε και σκοτώνουμε κάθε τι που ζήσαμε και προσποιούμαστε την ταφή του. Νυστάζουμε και μένουμε ξάγρυπνοι με αυτές τις σκέψεις, που φοβούμενοι να τις παραδεχτούμε, κλεινόμαστε όλο και περισσότερο στον εαυτό μας και γεμίζουμε με ψέμα τον αέρα μας. Και καταντάμε τι ; Όρθια πτώματα, περιπλανώμενα σε έναν βάλτο από αυταπάτες. Βλέπω απόγνωση στους ανθρώπους γύρο μου, είμαι η μόνη ψυχικά ασταθής ;

πυρ πολυ θυμη-θηκα


Αρχισα να ανακτώ τις αισθήσεις μου σιγά σιγά
Με είχε ξυπνήσει ένα τηλεφώνημα
και το όνειρο αργησα να το θυμηθω
Η ατμόσφαιρα στον χώρο
ένοιωθα να μου ρουφά την ενέργεια
Ξαπλωμένη στο κρεβάτι
ανίκανη ακομα να σηκωθώ
νοιώθω μέσα μου να καίνε 

γαλαζοπράσινο καρό πουκάμισο

Το μυαλό της
έχει τόσες τρύπες
όσο τρίπιο είναι
και το πουκάμισο της